May 06, 2016

కమలిని కథ గురించి ....

    సామాన్య రాసిన కథ నిన్నటి వరకు చదవలేదు -- కల్పన గారు సారంగ లో ఈ కథ మీద చర్చ చేసే దాకా. కథల మీద ఎంత చక్కగా చర్చ చెయ్యవచ్చో, చెయ్యాలో ఈ విమర్శ చెప్తుంది. 
కథ రాసే పద్ధతిపై, నిర్వహించే పద్ధతిపై కథకురాలి స్వేఛ్చని గౌరవిస్తూనే, తన అభిప్రాయాన్ని చెప్పేరు కల్పన.
(సామాన్య కథనీ, కల్పన విమర్శనీ ఇక్కడ చూడవచ్చు, మీరిదివరకే చదివి ఉండకపోతే.)   

http://magazine.saarangabooks.com/2016/04/28/%E0%B0%B8%E0%B0%BE%E0%B0%B0%E0%B1%80-%E0%B0%95%E0%B0%AE%E0%B0%B2%E0%B0%BF%E0%B0%A8%E0%B0%BF%E0%B0%A8%E0%B0%BF-%E0%B0%95%E0%B1%8D%E0%B0%B7%E0%B0%AE%E0%B0%BF%E0%B0%82%E0%B0%9A%E0%B0%B2%E0%B1%87/

వివాహేతర సంబంధంలోకి అనుకోకుండా వెళ్ళిన ఓ మహిళ పశ్చాత్తాపం గురించిన కథ. తనెలాటి పరిస్థితిలో  సంబంధంలోకి వెళ్ళాల్సివస్తుందో సహచరుడికి ఉత్తరం ద్వారా చెప్తుంది కమలిని. 
కథ చదివిన వెయ్యిమంది వెయ్యి రకాలుగా అర్ధం చేసుకుంటారు. వాళ్ళ వాళ్ళ అభిరుచులు, అవగాహన, ప్రాపంచిక దృక్పథం, అనుభవాలు (సొంతవీ, ఎరిగిన వాళ్ళవీ) - ఇలా ఎన్నో అంశాలు ఆధారపడి వుంటాయి అర్ధం చేసుకునే ప్రాసెస్ లో.

  ఇలాటి ఇతివృత్తాలతో ఇంగ్లీషులో, హిందీలో, మలయాళంలో, బెంగాలీలో ఎన్నో కథలు వచ్చాయి. వేయి ముఖాల జీవితంలోని అంతగా వెలుగుపడని అంశాల గురించి సామాన్య రాయడం అభినందనీయం. ఇరవై ఏళ్ల క్రితం ఓం పూరి, రేఖ నటించిన ఆస్థా అని సినిమా ఇలాటి 'పశ్చాత్తాపాన్ని' గొప్పగా డీల్ చేస్తుంది. 
  పురుషుడు వివాహేతర సంబంధాలు పెట్టుకోవడం సామన్యమైపోయి, అవే పనులు స్త్రీలు చేస్తే కొంపలు మునిపోయినట్టు,పవిత్ర భారతీయ సంస్కృతికి అపరాచారం జరిగిపోయినట్టు గగ్గోలు పెట్టడం కొత్త కాదు.
  కమలిని మీద కల్పనకి వున్న విమర్శే నాకు కూడా వున్నది. కల్పన చెప్పినట్టు గానే అది నా సబ్జెక్టివ్ అభిప్రాయం కావచ్చు. ఆమె దీనంగా కాకుండా, బతిమాలుతున్నట్టుగా కాకుండా వుండి వుంటే బాగుంటుందని నాకు అనిపించింది.
వివాహ బంధాల్లో వుండే పరస్పర గౌరవం దెబ్బతిందని ఇద్దరూ, లేదా ఒకరు భావించినపుడు అవి వాటిని ఎలా పరిష్కరించుకుంటారు, పరిష్కరించుకోవాలి అన్న అంశాల మీద ఇదివరకే పెద్ద చర్చలు నడిచాయి. సహచరులను పూర్తిగా అర్ధం చేసుకున్న వారున్నారు. ద్రోహం జరిగిందని భావించి పట్టరాని ఆగ్రహంతో సంబంధాన్ని తెంపుకున్న వారున్నారు.
ఈ కథలో దీపూ కమలినిని అమితంగా ఇష్టపడ్డట్టు, ప్రేమించినట్టు తెలుస్తుంది కానీ, అతడికి  ఏ మేర ప్రజాస్వామిక భావాలున్నాయో  (ఆమెకి ఇష్టమైన ఆహారం తయారుచేసే పని చేస్తుండడం మినహా) మనకి సూచన లేదు.
  లేఖ రాసిన పధ్ధతి మీద కూడా  నాకో విమర్శ వున్నది. లేఖ టోన్ రొమాంటిక్ గా వున్నది. ఇదివరకు సామాన్య లేఖ రూపంలో ఒక కథ రాసేరు (తెలంగాణ ఉద్యమ కాంటెక్స్ట్ లో). ఆ కథ సారంతో నాకు తీవ్రమైన వ్యతిరేకత ఉన్నప్పటికీ ఆ కథకి ఆ లేఖ టోన్ సరిపోయింది.
కానీ, ఈ ఇతివృత్తం రొమాన్స్ కి సంబంధించినది కాదు. ఉద్యోగం చెయ్యాలా వద్దా, ఇల్లు కొనాలా వద్దా లేకపోతే పిల్లలు వుండాలా వద్దా (లేదా అప్పుడే వద్దా ), రాష్ట్రాలుగా విడిపోవాలా వద్దా  లాటి అంశం కాదు. ఇద్దరి (wed lock లో వున్న) మనుషుల మధ్య సంబంధంలో చాల డెలికేట్ అంశానికి సంబంధించిన అంశం. కాబట్టి లేఖ టోన్ భిన్నంగా వుంటే బాగుండేదని నాకనిపించింది. 
కమలిని కొన్ని చోట్ల బోల్డ్ గా ఎసర్టివ్ ఉన్నట్టుగా అనిపించడం వల్ల ఆమె మీక్ గా రాయడం బాగుండలేదు. 
  కథని ఓపెన్ గా వదిలెయ్యడం బాగుంది. లేఖ చదివి ఆయన ఎలా రియాక్ట్ అయ్యాడు, దానికి ఆమె ఎలా స్పందించి వుండేది అని, అప్పుడేమయ్యేది అన్న ప్రశ్నలు పాఠకుడిని వెంటాడుతాయి.

  కల్పన రాసిన ప్రతిస్పందనకి వచ్చిన అభిప్రాయాల్లో కొన్ని అన్యాయంగా వున్నాయి. కథలో రాసిన కొన్ని అంశాలకు రచయిత్రి అభిరుచులకి ఆపాదించడం అన్యాయం, అనుచితం. .

Telangana: Heat and dust: Acute Drought threatens livelihoods

Heat and Dust: Telangana Acute drought hits life in rural Telangana. Severe shortage for drinking water for people and cattle. With three consecutive droughts hitting them very hard, farmers gear up for a crop season with lots of doubts and concerns. The story on drought in Telangana in Business Line as part of a national series on the subject.

An acute drought has compounded the State’s agrarian crisis and triggered large-scale migration
The oppressive 43° C heat of an early summer afternoon has Mominpet, in Ranga Reddy district, firmly in its grip. At the panchayat building premises, about 50 farmers from the village are clustered beneath the only tree that offers a modicum of shade and respite from the hot Deccan winds that blow.
They have gathered at the panchayat office for the annual Rythu Chaitanya Yatra meet organised by the Telangana Agriculture Department officials to offer advice to and prepare farmers for the upcoming kharif season.
Hot though the day is, the farmers have a bigger concern on their minds as they listen to Mandal Agriculture Officer K Neeraja with rapt attention as she briefs them on the strategy they should follow for the agricultural season.
What acutely bothers the farmers is the scarcity of water resources for the third year running. Borewells have dried up, and the South-West and North-East monsoons have been deficient.
This has left the farmers saddled with a dilemma: should they continue with cotton cultivation, which is hugely input-intensive and has left them in big debt?
Or should they go in for soya or maize cultivation, as is being suggested by the State government? And how can they continue to feed their cattle, given that feed stocks are drying up?
Agrarian crisis

The farmers’ plight has been compounded by an agrarian crisis in the State, and particularly in the cotton sector: about 1,500 farmers have committed suicide since the Telangana State was formed in June 2014. Over two-thirds of them were cotton farmers, which could be one reason why the State government is encouraging them to diversify away from cotton to other crops.
Lack of access to institutional finance is the biggest challenge that farmers face, and it is this that drives them to secure loans from private lenders at usurious rates.
The State government has waived about half of the ₹17,000 crore loans, and is expected to release about ₹4,250 crore this year and an equal amount next year.
As soon as Neeraja finishes reading out the message from Chief Minister K Chandrasekhara Rao to farmers on the State’s plan for this year’s kharif and various schemes that the government has introduced, the farmers begin to pepper her with questions on the alternatives, their viability and the availability of seeds.
The same questions resonate along the 85-km road to Mominpet, with villagers wondering as to how the drought situation will play out.
Leaving nothing to chance, the farmers have kept their fields tilled and ready for the first showers, should they come.
Tanker trade thrives

Chandraiah, the Sarpanch of Mominpet, additionally faces the challenge of having to provide drinking water to the 13,000 villagers.
The severe drought that has engulfed the mostly rain-fed Telangana, drying up tanks and groundwater sources, is impacting life in the State, particularly the rural areas. Big tankers ply on the roads, ferrying water to the villages from borewells near the dried-up tanks.
“It is very big business now. Everybody wants water. But the problem is there are only a limited number of tankers,” Narsimhulu, a villager, said.
The situation is much the same in other villages.
“Some farmers are lucky that their borewells still provide some water, but a majority of us are not that lucky. There’s a shortfall of at least 40 per cent in groundwater resources,” A Ravi, a small-time farmer, says. This year, summer came quite early, its arrival heralded by unprecedented heat waves across the State. A sudden spurt in temperatures forced the government to wind down the academic year two weeks early.
Private schools that violated the closure guidance were warned of stringent action.
The failure of three successive crop seasons has led to a scarcity of pulses, driving up their prices. Black gram and red gram prices have risen past ₹200 a kilogram.
Prof M Kodandaram, Convenor of the Telangana-Joint Action Committee (T-JAC), points out that farmers have spent heavily on borewells and on digging wells.
No fallbacks for farmers

“For want of water and fodder, they are selling their cattle. But there has been a fall in cattle prices because of the increased availability. The income from cattle used to serve as a buffer in times of crisis. Now they are left with no fallbacks,” he said.
The T-JAC deputed a team to nine of the 10 districts in Telangana to assess the situation and prepared a report on the drought. The report noted that the drought situation was very grave, and recorded villagers as having said that they had not seen one so bad in 50 years.
Large-scale migration

The drought has induced large-scale migration of people within and from the State. Unable to find livelihood and water, people are moving to urban areas in the thousands.
Mahboobnagar, from where the most number of people migrate to cities, is witnessing acute drought.
“Earlier, people used to migrate with the help of organised cliques. Now, they leave the villages on their own, hoping to find some livelihood in Hyderabad or Mumbai,” says Raghavachari, a retired teacher who has been studying the phenomenon for the past year 30 years.
“You can see them in groups at streetcorners in Hyderabad in the mornings looking for construction work. The drought is so acute that parents are taking their kids too with them to far-off places in search of work,” he said.
The government, however, is not fully sensitive to the gravity of the situation.
Agriculture and Cooperation Minister Pocharam Srinivas Reddy appeared to evade an answer to a question on the State government’s contingency plan for farmers in the drought-hit areas.
Traditional indices to estimate the extent of the drought are inadequate, notes Raghavachari.
“They track specific parameters like rainfall. But the impact of the drought is felt well beyond agriculture. You must factor in the effects on the socio-economic fronts too to assess the actual impact,” he feels.
Some of the villagers, for instance, are migrating to Mumbai along with their kids, resulting in large-scale dropouts from schools, he adds.
Overall, the situation in drought-hit Telangana borders on the grim, with no early respite in sight.
(This article was published on May 5, 2016)

Original Link to the story:
http://www.thehindubusinessline.com/specials/telangana-heat-and-dust/article8561722.ece

May 04, 2016

మీరు జర్నలిస్టా? అయితే మీకివి గేరంటీ

"కాళ్ళు తడవకుండా సముద్రాన్నైనా దాటొచ్చు కానీ,
కళ్ళు తడవకుండా జీవితాన్ని దాటలేరు ఎవరూ" 

(ఇవే లైన్లు కావు. కానీ అదే అర్ధం వచ్చే లైన్లు) అని కవి-జర్నలిస్టు మిత్రుడు వసీరా ఓ రెండు దశాబ్దాల కింద ఓ గొప్ప కవిత రాసేరు. రెండ్లు లైన్లలోనే గొప్ప జీవిత సత్యం చెప్పేరు. జర్నలిస్టు కూడా కాబట్టే ఆయన అలా రాయగాలిగేరని నా అభిప్రాయం. జీవితం మెలిపెట్టి తిప్పుతుంటే దుఖ్ఖ పడకుండా, మనసులోనైనా కన్నీళ్లు కార్చకుండా ఎవరు రోజు గడపగలరు?

అయితే, జర్నలిస్టులకు ఇంకొన్ని అదనపు గేరంటీలు వున్నాయి. కన్నీళ్ళతో పాటు, వీటిని కూడా తోడ్కొని పోవాలి వాళ్ళు.


ఇవి రావాలని ఎవరినీ అశీర్వదించడం లేదు. కోరుకోవడం లేదు. రాకుండా వుంటే మంచిది. రాకుండా ఉండేలా జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలని. Occupational hazards కదా, తప్పవు. You have to live with it. You can't wish it away.
మీరు జర్నలిస్టు అయితే ఖచ్చితంగా వీటిలో ఏదో ఒకటి గానీ, ఒకటి కంటే ఎక్కువగానీ వచ్చే అవకాశాలు ఎన్నో వున్నాయి.

1) వెన్ను నొప్పి
2) కాళ్ళు లాగడం
3) తలనొప్పి
4) బీపీ
5) షుగర్
6) కిడ్నీలో రాళ్ళు
7) ఫేటీ లివర్
8) డిప్రెషన్
9) డి-విటమిన్ లోపం
10) అప్పులు

ముందో వెనకో, అదో ఇదో ఖచ్చితంగా వచ్చే జబ్బులు ఇవి. కొన్నిటిని కొంతకాలం వాయిదా వెయ్యవచ్చు. అపారమైన అనుభవమున్న జర్నలిస్టులు ఈ లిస్టుకి ఇంకా add చెయ్యవచ్చు.
ఈ పదిలో ఏవైనా తప్పించుకోవచ్చు కానీ ఒకటో దాన్నీ, పదో దాన్నీ ఎవరూ తప్పించుకోలేరు.
తప్పించుకోలేనివి ఎలానూ తప్పించుకోలేరు, తప్పించు కోగలిగేవి లేదా వాయిదా వేసుకోగలిగేవి తప్పించుకునే, వాయిదేవేసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యండి.



May 02, 2016

సిద్ధాంతాల్ని చంపేసి.. శిలావిగ్రహాలు పెడదామే! (విల్సన్ సుధాకర్ కవిత)

  బుధ్ధుడినీ ఇలానే కలిపేసుకున్నారు. ఆయన్ని ఓ విగ్రహాన్ని చేసేసి, ఆయన చెప్పిన విలువల్ని మంటకలిపేసి, ఆయన్ని ఓ విగ్రహం చేసేసి తమలో కలిపేసుకున్నారు.    ఇప్పుడు ఇక నిస్సిగ్గుగా అంబేద్కర్ ని కలిపేసుకుంటున్నారు. కారంచేడు, చుండూరు, వేంపెంట, ఖైర్లాంజీ, ఇంకా అనేకానేక గ్రామాల్లో, అగ్రహార విద్యాలయాల్లో దళితుల్ని అణచివేసిన రాజ్యం అంబేద్కర్ ని ప్రేమించడం మొదలుపెడుతుంది. 
   అంబేద్కర్ ఎవరికోసమైతే నిలబడ్డాడో, ఎవరి హక్కులకోసమైతే జీవితాంతం పోరాడాడో వాళ్ళని ఓ పక్క అణచివేస్తూనే, మరో వైపు ఆయన విగ్రహాల్ని పెట్టిస్తుంది. ఎవరూ అందుకోలేనంత ఎత్తుకెదిగిన మనిషిని ఓ వంద అడుగులకు కుదించి, ఆయన చూపుడు వేలు ఎటు చూపిస్తుందో అటు ఎవరూ చూడకుండా చేస్తుంది. ఈ ఎత్తుని పసిగట్టిన సుధాకర్ రాసిన కవిత . (ఆంధ్రజ్యోతి, వివిధ, 02-05-2016)


వాళ్ళెలాగూ 
ఆ సజ్జనుడి విగ్రహం పెట్టక తప్పదు 
సజ్జచేలో కంకులపై సహజంగా వాలే పక్షుల్ని 
కర్రలతో కట్టిన మంచె పైనుండి వడిసెల రాళ్ళతో కొట్టి తరిమినట్లు 
పీడితజన పౌరహక్కుల ‘బెల్వెడెరే’గా మారిన లిబర్టీని 
అంబేడ్కర్‌ పేరు తెలియని ఘోరీల పక్కకు తరలిస్తారు 
మనోభావాల్ని 125 అడుగుల ఎత్తున పెంచి పోషించి 
‘జైభీమ్‌’ నినాదాలిస్తూ జయప్రదంగా కోసుకుపోతారు 

బోధి వృక్షం నేనంటే నేనని 
రావిచెట్లు చేసిన ప్రాయోజిత వీధి సత్యాగ్రహంలో సైద్ధాంతిక గాయాలయితే 
ఆ గాయాల్లో వేలుపెట్టి తిప్పిన థామస్‌ నువ్వవుతావు 
ఇప్పటికైనా ఎత్తైన విగ్రహం ముందు నిలబడి చూడు 
నువ్వెంత అల్పుడివో స్పష్టంగా కనబడతావు 

ఉమ్మడి పీడ విరగడయ్యిందనేగానీ 
ఉమ్మడి రాడార్లతో మన పల్లవినే వాళ్లు కనుక్కుని 
ఉభయభ్రష్ట తెలుగులోనే మన సిలువలపై రాగం తీస్తున్నప్పుడు 
నీకు తెలియని ‘అబద్ధపు పేతురు’ నీలో ప్రవేశిస్తే 
ఆ గాన స్రవంతిలో నువ్వొక నేపధ్యవరుసవౌతావు 
మనసుల్లోని మూర్తిమత్వాన్ని అడుగుల్లో కొలుచుకుపోతున్నప్పుడు 
భావజాల వక్రభాష్యంలో విభావరిపై వెలిగిపోతావు 
అస్థిత్వ సారూప్య నాటకంలో మమేకమై ఆంగికమై వాచకమై 
జాతీయ నాటక పాఠశాల విద్యార్థిలా అభినయమౌతావు 
నీ జాతిని ఎరను చేసి మోసగించి గుటుక్కున మింగుతున్నప్పుడు సైతం 
వాగ్దత్తభూమి ఎంతకూ కనబడని ఇవాంజెలికల్‌ ఆంధ్రలోనే మునిగిపోతావు 

నలుగురితో ‘నవయాన’ గనక 
ఏడాదికొకసారి టాంక్‌బండ్‌ మీద షామియానాలు వేస్తారు గనక 
బాదుకున్న గుండెలతో నువ్వు చేసుకున్న ఆత్మవిశ్లేషణల ఆత్మహత్యలు చాలుగానీ 
విస్మరించిన చరిత్రకోసం చేసిన విసుగులేని పోరాటంలో 
ఆయన రాసిన పుస్తకంలో ఒక్క అక్షరానికైనా అర్ధం చెప్పగలవా! 
మూడు పోగుల నీలి సూట్‌లో నిలబడి 
ఒక చూపుడు వేలు ఆకాశంవైపు చూపించే ప్రతిమ 
పార్లమెంటు నుంచి పల్లెటూరు దాకా సర్వవ్యాపిగా ఎలా మారిందో వివరించగలవా! 

అభినవ బోధిసత్వుడిని 
అమరావతి నిత్యకూలీల జరీబు భూముల్లో 
స్థానక భంగిమన కాంస్య విగ్రహం నిలిపితే మాత్రం 
అనంగీకార కత్తితో మాలమాదిగల్ని రెండుగా నరికిన స్తపతి 
శ్రమజీవుల ప్రతిమాశాస్త్రాన్ని రక్త హస్తాలతో ఎలా రచిస్తాడు! 
ఇంకా క్షమాపణలు చెప్పని కారంచేడు కంచికచెర్లల్లో 
విల్లులెక్కుపెట్టిన అంగుళీమాలుర హస్తకళాకౌశలంపై 
శాఖ్యమునులు ఎలా మౌనం వహిస్తారు! 

ఇంట్లో అంబేడ్కర్‌ ఫోటోనైనా పెట్టుకోలేనప్పుడు 
వంటిట్లో మాత్రం నీకోసం కన్నీళ్ళెందుకు విడుస్తాడు! 
ఉద్యమించే దేశబాలలకోసం మద్దతు పలకనివాడు 
దళితుడు-సమాజహితుడు-రోహితాసుతుడు మరణంపై నోరెత్తని వాడు 
సమ్మతం కాని మతపు ‘భూసూక్తం’ దగ్గరుండి చదివించిన వాడు 
బహుజనుల ఉప ప్రణాళికలు పాతిపెట్టే పథకాలకు రిబ్బన కత్తిరిస్తాడు 
ఒక్కసారైనా ఎత్తైన విగ్రహం ముందు నిలబడు 
నువ్వెత అల్పుడివో స్పష్టంగా కనబడతావు 

విగ్రహం పెడుతున్నందుకు ఎవరికెందుకు బాధ! 
భద్రతకు-ఐక్యతకు-విద్యకు-గుర్తుగా 
విస్మరించిన సంస్కృతి చరిత్రలపై పోరాటానికి సాక్ష్యంగా 
విగ్రహం పెడుతున్నందుకెందుకు బాధ! 
విగ్రహమాత్రుడ్ని చేస్తున్నందుకే బాధ!! 

- తుల్లిమల్లి విల్సన్ సుధాకర్‌
                                                                                                  09538053030
లిబర్టీ- టాంక్‌బండ్‌ దగ్గర ఉన్న లిబర్టీ సర్కిల్‌ 
థామస్‌- గాయాల్లో వేలుపెట్టి చూడమని యేసు ప్రభువు తన శిష్యుడు థామస్‌ను కోరతాడు 
(జర్నలిస్ట్‌ మిత్రుడు కె.వీ. కూర్మనాధ్‌ కోసం... తెలుగు రాష్ట్రాల్లో పెట్టనున్న అంబేడ్కర్‌ విగ్రహాలకు మద్దతుగా)

May 01, 2016

My future is my fight: Soni Sori

   Soni Sori is a gritty woman. She hails from a place where the State is waging war against the Adivasis. She was violated more than once. Her life is under threat. Stones were inserted in her private parts. Hot grease poured on her face. But she's not some one to succumb. She says she has seen the worst and nothing more remains to fear about.
Read the story appeared in The Hindu today.




Government eyeing Adivasi lands, says activist Soni Sori: have lived the death too. I am not afraid of anything now. Let them jail me, let them kill me, but they cannot muzzle my voice,” asserts Soni Sori, the gutsy Adivasi activist and Aam Aadmi Party (AAP)

‘Operation Green Hunt’ is an attempt to kill tribals on the pretext of links with Maoists, says the AAP leader from Chhattisgarh

have lived the death too. I am not afraid of anything now. Let them jail me, let them kill me, but they cannot muzzle my voice,” asserts Soni Sori, the gutsy Adivasi activist and Aam Aadmi Party (AAP) leader from Chhattisgarh whose unyielding fight with the government is legendary.
In the city on Saturday to address the Civil Liberties Committee’s meeting on ‘Civil and Democratic Rights - State Repression’, Ms. Sori minces no words in debunking the ‘Operation Green Hunt’ as an attempt to kill Adivasis on the pretext of links with Maoists.
“Ending the Maoist insurgency is not difficult for the ‘Sarkar’. But its intention is different. It aims to kill Adivasis and snatch their lands,” she says, referring back to the conversation she reportedly had with a high ranking police official.
“When he advised me to stop my fight, I told him I would, if they stopped killing Adivasis. He told me government wants Adivasi lands, hence the killings. When I questioned why non-Adivasis are not being killed though they too have lands, he said government cannot take tribal lands owing to PESA Act,” she recounts, and says she heard the same from other officials too.
PESA Act or Panchayat (Extension to Scheduled Areas) Act identifies tribal hamlets as panchayats and authorises them to manage natural resources and approve or reject any land acquisition proposal. The tribal lands were reportedly sought for establishment of units by multi-national companies.
Ms.Sori terms the present bout of terror as ‘Salwa Judum Part-II’, which inlcudes killing of Adivasis in “encounters”, acid attack on her and eviction of journalists and lawyers from Bastar. “Many Adivasis had to leave their ‘Matrubhumi’ due to Salwa Judum attacks back then. The atrocities came down after Supreme Court intervention, but now more organisations are coming up with the same agenda,” she says. Ms. Sori shot to headlines when she was arrested by the Chhattisgarh police on allegations of Maoist links, and allegedly subjected to severe torture and sexual assault.
“As a village teacher, I confronted Maoists when they blasted the hostel building. They told me they would not touch the building on the condition that the police did not halt there. I agreed for the bargain, and asked the police not to take shelter there. I even represented the matter to the district Collector,” Ms. Sori said, recalling how her persecution began. She also objected to Salwa Judum, and questioned contractors about construction of school buildings, which incurred the wrath of the powers.
She was distanced by her family when her name was associated with Maoists, and none came to visit her in the jail. “Relatives don’t invite me to weddings even now. I too don’t attend because it will increase police surveillance on them,” Ms.Sori says, adding, “My future is my fight.”


Her face still burnt from the peeling of the skin due to the acid attack, and she was scheduled to visit a private hospital here for treatment.
Original link:
http://www.thehindu.com/news/national/telangana/government-eyeing-adivasi-lands-says-activist-soni-sori/article8543155.ece#

ఎంత కష్టం! ఎంత కష్టం!

Not the nation's border. Police personnel on guard at  the Telangana  Assembly (Pix courtesy: The Hindu)   ప్రజా ప్రతినిధుల ...